Op mijn studie voor maatschappelijk werk werd soms verwacht dat we steekproeven afnamen bij normaal publiek. Als we dus een project moesten maken, werd dit heel serieus genomen en kozen we een echte opdrachtgever. Dit was vaker dan eens de Gemeente Amsterdam. Het project met het hoogste cijfer mocht dan zijn project pitchen aan de Gemeente, met het idee dat de Gemeente Amsterdam dit op zou kunnen pakken en implementeren.
Ons idee voor het project was om de buurt dichter bij elkaar te brengen (en criminaliteit te verlagen) met behulp van een buurthuis. Hiervoor gingen wij, zes man, de straat op met klemborden om iedere voorbijganger de irritante vraag te stellen; ‘Pardon mag ik u heel even iets vragen?’

We ondervroegen zo’n zestig man in een paar uur tijd, en dat was geen makkelijke klus. Iedere opa, kind, vrouw met baby’s in een buggy en student werd aangehouden. We stelden ze dan zo’n tien vragen die we turfden op ons blad die stevig vastzat in het klembord. Dit was allemaal niet makkelijk omdat in de eerste instantie niet veel mensen zin hadden om met ons te kletsen, daar gaan best wat charmes in zitten! Daarnaast staken mensen gewoon over als ze ons zagen staan. Daarom bedachten we een tactiek. Allereerst verplaatsen we ons van een simpele straat, naar een druk kruispunt met een Albert Heijn er vlak bij. Daar liepen de hele tijd mensen af en aan en dit was dus een goed punt om mensen even staande te houden. Daarnaast lieten we iedereen van ons team op een andere hoek staan, zo stonden er vier rond het kruispunt op verschillende straten, en twee stonden er bij het zebrapad. Daarnaast was het de kunst mensen staande te houden en daarna meteen losbranden in je verhaal, en om deze kort en krachtig te houden.┬á Mensen voelen zich vaak geneigd te blijven staan en luisteren als ze zich te bezwaard voelen om je af te wijzen, en helaas maar waar moesten we hiervan gebruik maken.

Als laatste merkten we dat men vaak niet de tijd, zin of motorische bereik had om de vragen te lezen op het klembord, of zelf te schrijven. Daarom stelden we de vragen zelf hardop, en schreven we de antwoorden zelf op.
Dit ging zo rap dat we binnen een paar uur genoeg antwoorden hadden om de data te analyseren en tot een conclusie te komen.
Toen we klaar waren dronken we met zijn allen een lekkere koffie bij een bakkerijtje in de buurt. En de klemborden namen we mee naar huis!